احساسات شخص به شی‌ای كه به وی تعلق دارد منتقل می‌شود. آن شی همانند یك تلویزیون به دریافت و انتقال آنچه در اطرافش می‌گذرد، می‌پردازد.

 سایكومتری هنر درك و دریافت ارتعاشات اشیا است. با استفاده از این توانایی می‌توانید از تاریخچه اشیا و افرادی كه آن شی را لمس كرده‌اند مطلع شوید. شخصی كه می‌خواهد كار سایكومتری انجام دهد باید شیء و یا وسیله‌ای را كه در تماس با فرد گمشده قرار داشته مثل لباس، دستبند، گردنبند، گوشواره و ساعت را لمس كند و هر كدام از این وسایل اطلاعاتی درباره افكار، حالات احساسی و وقایع زندگی مالك اشیا در اختیار فردی كه به كار سایكومتری می‌پردازد، قرار می‌دهد. برخی بر این باورند كه سایكومتری به نوعی به عالم ارواح مرتبط است. در واقع هر شیء دو بعد دارد: یكی بعد مادی و دیگری غیرمادی. بعد غیرمادی شیء همان هاله و انرژی نامتجلی و الگوی اولیه آن است. هنگامی كه شخصی شیئی را لمس می‌كند حالات روانی او در هاله شیء كه قابلیت تاثیرپذیری هم دارد، ضبط می‌گردد. 

دو طریق سایكومتری
در طریق اول، شخص مورد نظر یك مدیوم (واسطه) است و از طریق ارتباط با یك روح عمل سایكومتری را انجام می‌دهد. در طریق دوم، شخص روشن‌بین خود دارای این توانایی است كه اطلاعات دریافت شده توسط هاله‌اش را با تغییر در سطح آگاهی خود، برای ذهن خودآگاهش قابل درك و تفسیر كند. درك و تفسیر اطلاعات ثبت شده در هر شیء گاه به‌صورت دیدن وقایع، گاه به صورت احساسی كه صاحب شیء داشته (مثل احساس سرما، گرما، درد، غم و خوشحالی) و گاه حتی به‌صورت شنیدن صداهایی انجام می‌گیرد.
در طی تاریخ، پیشگویان و گمانه‌زنان بسیاری سعی داشته‌اند محل افراد گمشده را تعیین كرده و به حل مسائل جنایی كمك كنند. «سرآرتور كونان دویلی» پدیدآورنده «شرلوك هلمز» پیش‌بینی كرد كه كارآگاهان نسل‌های آتی یا روشن‌بین خواهند بود و یا از روش‌های روشن‌بینی استفاده خواهند كرد.