امام حسين(ع) مي‏فرمايد: روزي پيش علي(ع) نشسته بوديم و در آنجا درخت انار خشكي بود. عده‏اي از دشمنان حضرت وارد شدند كه در بين آنها از دوستداران او نيز بودند. آنان به حضرت سلام كردند و امام فرمود: بنشينيد. سپس فرمود: امروز به شما معجزه‏اي نشان مي‌دهم كه مثل مائده در ميان بني‌اسرائيل باشد. آنگاه فرمود: به درخت نگاه كنيد. درخت خشكي بود كه ناگهان آب بر شاخه‏هايش جريان پيدا كرد و سبز شد و برگ آورد و ميوه‏هايش تا بالاي سر ما آمد. سپس رو كرد به ما كه از دوستدارانش بوديم گفت: دست‌تان را دراز كنيد و از ميوه‏ها بچينيد و بخوريد. و ما نيز دست‏هاي خود را دراز كرديم و از آن انارها چيديم و خورديم. تا آن زمان ميوه‏اي به آن خوشمزگي نخورده بوديم. سپس به كساني كه او را دشمن مي‏داشتند رو كردند و فرمودند: بچينيد و بخوريد. اما آنان وقتي كه دست‌شان را بالا بردند انار بالا رفت و هيچ يك از آنان نتوانستند حتي يك انار بچينند. گفتند: يا اميرالمؤمنين چرا دست آنها رسيد ولي دست ما نرسيد؟ فرمودند: بهشت نيز همينطور است، فقط دست دوستان مابه نعمت‏هاي بهشتي مي‏رسد، نه دست دشمنان ما.
 آنان وقتي كه از منزل خارج شدند گفتند: اين از سحر علي‏بن‏ابي‏طالب كم است.
سلمان گفت: چه مي‏گوييد؟ سحر است يا شما نمي‏بينيد؟