چنانچه تصويري را با سرعتي بيش از 24/1 ثانيه (يك بيست و چهارم ثانيه) به شما نشان دهند، شما عملاً چيزي نمي‌بينيد زيرا مغز انسان براي پردازش و ثبت تصاوير، حداقل به يك بيست و چهارم ثانيه زمان نياز دارد. اما آيا ممكن است تصاويري كه به سرعت از مقابل چشمان ما مي‌گذرند - و ما در ظاهر، اصلاً آنها را نمي‌بينيم - بر حوزه ناخودآگاه ما تأثير بگذارند؟
چند سال پيش، خبري در مورد استفاده تبليغاتي از اين نوع تصاوير در رسانه‌ها مطرح شد. ظاهراً شركت كوكاكولا در ميان فريم‌هاي يك فيلم سينمايي، تصوير شخصي را در حال نوشيدن يك ليوان كوكاكولاي خنك گنجانده بود. اين تصوير در هر ثانيه يك بار و به سرعت در ميان فريم‌هاي اصلي فيلم پخش مي‌شد به‌طوري‌كه بينندگان، به‌طور خودآگاه متوجه آن نمي‌شدند. اما آمارها نشان داد كه پس از پخش فيلم - كه در يكي از پربيننده‌ترين ساعات روز پخش شد - ميزان فروش نوشابه‌هاي كوكاكولا تا مدت چند ساعت به طور قابل توجهي افزايش يافته بود. به عبارتي، بدون آنكه بينندگان به‌طور خودآگاه تصويري ديده باشند، تمايل به نوشيدن كوكاكولا در آنها افزايش يافته بود.
اما آيا اين مسأله به لحاظ علمي نيز قابل تأييد است؟ چند ماه پيش، پيور وينكلمن(Piotr Winkielman) و همكارانش از بخش روان‌شناسي دانشگاه كاليفرنيا در سان‌ديه‌گو آزمايشي را براي بررسي علمي تأثيرگذاري تصاوير پنهان بر ناخودآگاه انسان ترتيب دادند. در اين آزمايش، 39 شخص داوطلب شركت داشتند. از اين اشخاص خواسته مي‌شد تا در برابر صفحه نمايشگر يك رايانه نشسته و به تصوير آن نگاه كنند. تصوير، چهره‌اي معمولي را نشان مي‌داد اما به‌طور پنهان، در هر ثانيه، تصوير يك چهره خندان به مدت 25/1 ثانيه نيز نمايش داده مي‌شد كه شخص داوطلب، به‌طور خودآگاه آن‌را نمي‌ديد (براي برخي ديگر از داوطلبان نيز تصوير يك چهره عصباني نمايش داده مي‌شد).
آزمايش به‌طور آماري نشان داد كه ميزان تحريك احساس تشنگي در اشخاصي كه تصوير چهره خندان برايشان نمايش داده شده بود، بيش از دو برابر ساير اشخاص بوده است. وقتي از داوطلبان در مورد ديدن تصوير چهره‌اي خندان (يا عصباني) در حين پخش تصوير چهره معمولي سؤال شد، پاسخ همگي منفي بود.
نتيجه اين آزمايش در 28 ماه مِه امسال (7 خرداد 84) در نشست انجمن روان‌شناسي آمريكا در لس‌انجلس ارائه گرديد. اين آزمايش براي نخستين بار به طور علمي - و با در نظر گرفتن شرايط محيطي و آماري - تأثيرگذاري تصاوير پنهان در فيلم‌هاي سينمايي بر ناخودآگاه انسان را تأييد مي‌كند.

منبع:  Scientific American, August 2005