مترجم: شهاب شعری مقدم

مطالعات اخير نشان مي‌دهد كه با كمك امواج مغزي و بدون دخالت جسم نيز مي‌توان بر روي اشياء و محيط بيروني تأثير گذاشت. براي نمايش اين قابليت، ميگوئل نيكولليس (Miguel A. L. Nicolelis) از مركز روان‌شناسي و علوم اعصاب دانشگاه دوك، آزمايشي را بر روي ميمون‌هاي ماكاك (Macaque) انجام داده است.

در بخش اول اين آزمايش، ميمون با حركت دادن دسته يك بازوي روباتي، مي‌توانست به اشيائي كه مورد نظرش بود دست بيابد. در حين اين عمل، امواج مغزي ميمون ثبت مي‌شد. سپس الكترودهايي بر روي مغز ميمون قرار داده شد تا امواج مغزي را توسط يك سيستم فرستنده-گيرنده به بازوي روباتي منتقل نمايد. در اين بخش آزمايش، دسته بازوي روباتي از دسترس ميمون خارج شد و بدين ترتيب، ارتباط فيزيكي ميمون با بازوي روباتي كاملاً قطع شد اما ميمون همچنان قادر بود تنها با فكر كردن، پيام مورد نظر را به بازوي روباتي منتقل كرده و بدين ترتيب به اشياء مورد نظر خود دست بيابد.

 در آزمايش مشابه ديگري، خوزه ميلان (Jose del R. Millan)، پژوهشگر علوم رايانه در مؤسسه هوش ادراكي سوئيس توانست صرفاً با كمك امواج مغزي و تنها با فكر كردن، روبات كوچكي را از ميان يك مسير پيچ در پيچ هدايت نمايد.

چنين آزمايشاتي، امكان تأثيرگذاري ذهن بر روي ماده و محيط پيراموني را عملاً نشان مي‌دهد. هر دوي اين دستاوردها، از سوي نشريه معتبرعلمي ساينتيفيك امريكن، در رده 50 دستاورد تحقيقاتي برتر سال گذشته شناخته شده است.

منبع:  Scientific American, December 2004

مترجم: شهاب شعری مقدم