«... و نفخت فيه من روحي»: از روح خود در او دميدم. گر چه خداوند از روح خود در وجود تك تك انسان‌ها دميده است اما تنها تعداد بسيار اندكي نسبت به كل انسان‌ها در هر دوره قادر می‌شوند، روح الهی را در خود بيدار كنند و در نواحی بالايی روح خود مستقر گردند و به شناخت و تجربه روح الهی نائل شوند (و اين درحالی‌ست كه آگاهی عموم مردم در نواحی پائين روح‌شان قرار دارد).
اين تعداد بسيار اندك را ارواح متعالی می‌گويند. اينان منتخبين خداوندند، روح‌هايی هستتد كه توانسته‌اند روح الهی در وجود خود را آشكار كنند و روحشان با روح خدا پيوند خورده‌ و صفت يا صفاتی از خداوند در آنان تجلی پيدا كرده است...