جهان، ماهيت اسرارآميزي دارد. نگاهي به تاريخ علم، گواه آن است که هرچه در شناخت جهان، بيشتر تلاش مي‌کنيم، وجوه ناشناخته آن، آشکارتر مي‌شود. گويي جهان، همانند جعبه‌اي اسرارآميز است که هرچه سيب بيشتري از آن برمي‌داريم، تعداد سيب‌هاي باقي‌مانده در جعبه، بجاي کاهش، افزايش مي‌يابد. با آغاز قرن بيستم، پيشرفت‌هاي علمي انسان، شتابي روزافزون به خود گرفت و به تناسب آن نيز، وجوه اسرارآميز جهان، يکي پس از ديگري شروع به آشکار شدن کرد. اينک انسان در عصري بسر مي‌برد که علوم ظاهري، بيش از هر زمان ديگري در اوج شکوه و پيشرفت است. پس سعي مي‌کنيم با استناد به همين دستاوردها، نگاهي داشته باشيم به چشم‌اندازهاي شگفت‌انگيزي که از اعصار کهن، در حيطه علوم باطني از آن خبر داده مي‌شده و امروز با زباني ديگر، متناسب با اين عصر، در حال آشکاري در برابر انسان است. و اين، يک آغاز است، آغاز عصر تحقق پيوند بيرون و درون...