پزشكي مكمل در دنياي امروز

از دوران باستان در همه اديان و مکاتب باطني هيچ تمايزي بين بدن، ذهن و روح وجود نداشت و عقيده بر اين بود كه همه ابعاد وجودي انسان با يكديگر رابطه‌اي بسيار نزديك و تنگاتنگ دارند و به‌طور دائم به‌گونه‌اي برهم اثر مي‌گذارند و تغيير در يکي سبب بروز تغييراتي در ديگري مي‌شود. نوابغي هم‌چون سقراط و افلاطون نيز، چنين نگرشي داشتند و معتقد بودند كه حالات روحي و دروني انسان در حالات ظاهري او منعكس مي‌شود. آنها بر اين حقيقت تأكيد داشتند كه حيات دروني، نقطه‌اي است كه در آن، ناخوشي يا سلامتي سرچشمه دارد و حالات دروني اشخاص اثر تعيين‌كننده‌اي در وضعيت جسماني آنها مي‌گذارد. از اين‌رو عموم مردم براي شفاي خود به درمان‌هاي طبيعي، دعا، و هم‌چنين مراسم و آيين‌هاي ويژه‌اي متوسل مي‌شدند.

اما با پيشرفت تمدن، انسان از نيروهاي طبيعي و غريزي درون خود و طبيعت فاصله گرفت و به‌ابزار عيني و مواد شيميايي روي آورد. سپس زماني فرارسيد كه روش‌هاي درماني سنتي كنار گذاشته شدند و به‌طوركلي ديدگاه جوامع نسبت به‌سلامتي و طبابت تغيير كرد. اختراع ميكروسكوپ، كشف پني‌سيلين، پرتودرماني و روش‌هاي جديد جراحي و... باعث تقويت اين باور گرديد، اما هم‌زمان بروز بيماري‌هايي نظير انواع سرطان‌ها، ايدز و افزايش اضطراب، افسردگي و بيماري‌هاي روان‌تني، بشر را به‌تجديدنظر در شيوه‌هاي طبي خود واداشت...